Birdby LogoBirdby
Pójdźka zwyczajna (Athene noctua)

Pójdźka zwyczajna

W Polsce jest gatunkiem objętym ścisłą ochroną gatunkową. Liczebność spada, dlatego figuruje w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako gatunek zagrożony (EN). Globalnie klasyfikowana jako 'najmniejszej troski' (Least Concern) przez IUCN, choć lokalne populacje są często zagrożone.

Athene noctua

Widziałeś ptaka? Zidentyfikuj go natychmiast w aplikacji Birdby

Otwórz aplikację

O gatunku

Pójdźka zwyczajna to mała sowa o krępej budowie ciała, krótkim ogonie i dużej, płaskiej głowie. Jest znana z charakterystycznego, trochę nachmurzonego wyrazu twarzy. Aktywna głównie o zmierzchu i w nocy, ale często można ją zaobserwować także w ciągu dnia, szczególnie na otwartych przestrzeniach. Jest gatunkiem terytorialnym, często wracającym do tych samych miejsc lęgowych.

Wielkość i długość życia

Długość
21-27 cm
Rozpiętość skrzydeł
54-58 cm
Waga
160-200 g (samiec), 170-250 g (samica)
Długość życia
Do 10 lat w naturze, rekordowo do 18 lat w niewoli.
Pokarm
Głównie drobne ssaki (np. myszy, norniki, ryjówki), duże owady (np. chrząszcze, świerszcze), w sprzyjających warunkach także małe ptaki, jaszczurki, dżdżownice i płazy. Jest oportunistycznym drapieżnikiem.

Cechy fizyczne

Upierzenie
Ubarwienie wierzchu ciała jest brązowopopielate, obficie pokryte białymi lub kremowymi plamkami i smugami, co zapewnia doskonały kamuflaż. Spód ciała jest jaśniejszy, białawy lub żółtawy, z wyraźnymi, ciemnymi, podłużnymi smugami. Wokół oczu posiada białe 'brwi' nadające jej surowy wyraz. Brak wyraźnych pęczków piór na głowie ('uszu').
Kształt dzioba
Krótki, haczykowaty, żółtawy dziób z czarnym haczykiem na końcu.
Kolor oczu
Oczy są duże, cytrynowożółte, otoczone ciemniejszą obwódką, co dodatkowo podkreśla ich wyraz.
Kolor nóg
Nogi są w większości upierzone, ale widoczne części są żółtawe, a pazury ciemne.
Cechy wyróżniające
Płaska głowa bez 'uszu', krępa sylwetka, krótki ogon, wyraźne białe brwi nad żółtymi oczami. W locie widoczne szerokie, zaokrąglone skrzydła, z typowym 'płynnym' lotem. Często charakterystycznie kiwa głową lub robi przysiady gdy jest zaniepokojona.
Wygląd młodego
Młode pójdźki są podobne do dorosłych, ale ich upierzenie jest zazwyczaj bardziej jednolite i mniej wyraźne, z mniej kontrastowym wzorem. Barwa jest nieco bledsza i bardziej szara. Osobniki młodociane mają także krótsze lotki.
Zmiany sezonowe
Nie występują znaczące sezonowe zmiany w upierzeniu, barwa pozostaje stała przez cały rok.
Dymorfizm płciowy
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego w upierzeniu. Samice są zazwyczaj nieco większe i cięższe od samców.

Jak rozpoznać

  1. 1

    Sylwetka i rozmiar

    Mała, krępa sowa z dużą, płaską głową i krótkim ogonem. Często siedzi wyprostowana na słupie lub kamieniu.

  2. 2

    Ubarwienie

    Brązowo-szary wierzch z białymi plamkami, jaśniejszy spód z podłużnymi smugami. Białe 'brwi' nad żółtymi oczami.

  3. 3

    Oczy

    Duże, cytrynowożółte oczy nadające jej charakterystyczny, 'nachmurzony' wyraz.

  4. 4

    Zachowanie

    Często aktywnie poluje w ciągu dnia, kiwa głową lub robi przysiady, nerwowo macha ogonem. W locie charakterystyczny, falujący tor lotu.

  5. 5

    Głos

    Charakterystyczne, melodyjne 'guu-guuk' lub chrapliwe 'kek-kek-kek'.

Siedlisko i zasięg

Biomy
Głównie obszary rolnicze, krajobrazy wiejskie, tereny otwarte z rozproszonymi drzewami, sady, parki, ruiny, cmentarze, kamieniołomy, tereny podmiejskie, stepy i półpustynie.
Zasięg geograficzny
Obszar Palearktyki: Europa (z wyjątkiem północnej Skandynawii, Irlandii), północna Afryka, Bliski Wschód i Azja Środkowa, aż po wschodnie Chiny i Koreę. W Polsce występuje na terenie całego kraju, ale populacja jest rozproszona i lokalnie zanika.
Zakres wysokości
Występuje od poziomu morza do około 2000-2800 m n.p.m. w górach, w zależności od regionu.
Preferowane środowiska
Preferuje mozaikowe krajobrazy, gdzie pola uprawne przeplatają się z zadrzewieniami, starymi budynkami gospodarczymi, stodołami, zrujnowanymi obiektami, dziuplastymi drzewami i skarpami. Ważna jest dostępność kryjówek do gniazdowania i żerowania.

Zachowanie

Czas aktywności
Głównie aktywna o zmierzchu i o świcie (krepuskularna). Może polować i wydawać głosy również w pełnej nocy oraz, co jest charakterystyczne dla tego gatunku, w ciągu dnia, zwłaszcza w pochmurne dni lub gdy w pobliżu znajdują się kryjówki.
Zwyczaje pokarmowe
Głównie poluje na otwartych terenach, często czatując z niskiego punktu obserwacyjnego, takiego jak słup, płot, kamień lub gałąź. Może również biegać za ofiarą na ziemi. Aktywna głównie o zmierzchu i świcie, ale poluje także w ciągu dnia, szczególnie gdy ma młode lub brakuje pokarmu. Złapaną zdobycz rozszarpuje na kawałki lub połyka w całości. Niestrawione resztki (kości, sierść) są regularnie zwracane w postaci wypluwek.
Zachowania społeczne
Pójdźki są zazwyczaj monogamiczne i terytorialne, żyjące samotnie lub w parach. Tworzą trwałe pary lęgowe, często na całe życie. Poza okresem lęgowym pozostają w obrębie swojego terytorium. Młode po opuszczeniu gniazda rozpraszają się, by znaleźć własne terytoria.
Wzór lotu
Lot jest falujący, z krótkimi seriami uderzeń skrzydeł przeplatanymi ślizgami. Zazwyczaj nisko nad ziemią. Na krótkich dystansach lot wydaje się szybki i zwinny, z dużą manewrowością.
Migracja
Jest to gatunek osiadły. Tylko młode osobniki mogą rozpraszać się na krótkie dystanse w poszukiwaniu nowych terytoriów, rzadko migrując na większe odległości. Zazwyczaj pozostają w obrębie swojego obszaru lęgowego przez cały rok.
Terytorializm
Silnie terytorialna. Samiec aktywnie broni terytorium lęgowego przed intruzami, zwłaszcza w okresie rozrodu. Zajmuje stały obszar, który często wykorzystuje przez lata, a nawet całe życie.

Śpiew i głosy

Śpiew
Pieczołowite 'guu-guuk' lub 'huu-huu' powtarzane w regularnych odstępach. Samce wydają je w okresie godowym, aby przyciągnąć samice i oznaczyć terytorium. Niskie, melodyjne, ale stanowcze. Często samiec i samica wzywają się nawzajem w dwugłosie.
Wołanie
Oprócz pieśni godowej, pójdźka wydaje wiele innych głosów. Często słychać chrapliwe, szorstkie 'kek-kek-kek' lub 'kiu-kiu', szczególnie gdy jest zaniepokojona lub intruz zbliża się do gniazda. W locie można usłyszeć ciche 'czuk', a pisklęta wydają piskliwe 'śii-śii'.
Kiedy się odzywa
Głosy wydawane są przez cały rok, ale najintensywniej w okresie lęgowym, czyli od marca do czerwca. Często słyszalna po zachodzie słońca i przed wschodem, ale także sporadycznie w ciągu dnia, zwłaszcza w okolicy kryjówek lub gdy ptak jest wzburzony.

Rozmnażanie

Sezon lęgowy
Od marca do lipca, z kulminacją składania jaj w kwietniu i maju.
Zwyczaje gniazdowania
Nie buduje skomplikowanych gniazd. Jaja składa bezpośrednio na podłożu w szczelinach skalnych, dziuplach drzew (zwłaszcza starych wierzbach), opuszczonych norach lisów lub królików, starych budynkach (stodoły, ruiny, strychy), stertach kamieni lub drewna, a także w sztucznych skrzynkach lęgowych. Często wykorzystuje te same miejsca przez wiele lat.
Wielkość lęgu
Zazwyczaj 3-5 jaj, rzadziej 2-8, w zależności od dostępności pokarmu.
Opis jaja
Jaja są białe, matowe, o kształcie prawie kulistym. Składane w odstępach 1-2 dniowych.
Okres inkubacji
Inkubaacja trwa 28-30 dni i jest wykonywana głównie przez samicę. Samiec w tym czasie dostarcza jej pożywienie.
Okres opuszczania gniazda
Młode opuszczają gniazdo po około 30-35 dniach od wyklucia. Przez następne 2-3 tygodnie pozostają w pobliżu gniazda i są karmione przez rodziców, stopniowo ucząc się samodzielności.
Opieka rodzicielska
Oboje rodzice aktywnie uczestniczą w wychowaniu młodych, choć samica głównie wysiaduje jaja i ogrzewa pisklęta, a samiec dostarcza pokarm. Po wykluciu oboje rodzice polują i karmią potomstwo.

Gdzie znaleźć

Wiejskie stodoły i ruiny

Szukaj otworów, pęknięć, belek dachowych i zakamarków, które mogą służyć jako miejsca lęgowe lub noclegowe.

Stare dziuplaste drzewa

Wierzby, topole wzdłuż dróg, rzek i na polach. Sprawdzaj dziuple na wysokości od 1 do 5 metrów.

Sady i parki

Szczególnie te starsze, z zaniedbanymi drzewostanem i licznymi dziuplami. Pójdźki lubią otwarte przestrzenie z pojedynczymi drzewami.

Słupy, płoty, kamienie

Często można je zobaczyć siedzące na tych obiektach, czatujące na ofiarę, zwłaszcza o zmierzchu i świcie.

Wskazówki terenowe

  1. Czas obserwacji. Pójdźka jest aktywna o zmierzchu, świcie, a często także w ciągu dnia, zwłaszcza w pochmurne dni. Najłatwiejsza do zaobserwowania, gdy siedzi na punkcie obserwacyjnym.
  2. Wykorzystanie głosu. Poznaj głosy pójdźki i słuchaj ich w okolicach potencjalnych siedlisk. Głosowanie jest intensywne w okresie lęgowym.
  3. Szukaj wypluwek. Pod potencjalnymi miejscami spoczynku lub gniazdowania szukaj wypluwek – świadectwa obecności sowy, zawierających niestrawione resztki pokarmu.
  4. Cierpliwość i cisza. Pójdźki są płochliwe. Obserwuj z daleka, używając lornetki, i staraj się nie płoszyć ptaka. Długie, ciche czekanie przynosi najlepsze rezultaty.

Podobne gatunki

Sikorka (Surnia ulula)

Surnia ulula

Sikorka ma dłuższy ogon, bardziej wydłużoną sylwetkę, bardziej kreskowany spód ciała i wyraźne 'fałszywe oczy' na potylicy. Jest też gatunkiem północnym, rzadziej spotykanym w Europie Środkowej. Również prowadzi bardziej dzienny tryb życia.

Wróbliczka (Glaucidium passerinum)

Glaucidium passerinum

Wróbliczka jest znacznie mniejsza, najmniejsza sowa Europy, z krótszym ogonem i bardziej jednolicie brązowym upierzeniem. Preferuje lasy iglaste i mieszane w górach, a nie tereny otwarte. Jej lot jest bardziej dynamiczny i 'czaplowy'.

Puszczyk (Strix aluco)

Strix aluco

Puszczyk jest znacznie większy, ma okrągłą głowę, ciemne oczy i brak 'brwi'. Preferuje lasy liściaste. Jego sylwetka jest bardziej masywna, a upierzenie bardziej rdzawe lub szare, bez tak wyraźnych plamek.

Szybkie fakty

Status w Polsce:
Silnie zagrożony (EN), objęta ścisłą ochroną
Główny pokarm:
Drobne ssaki i duże owady
Aktywność:
Zmierzchowo-nocna, ale często dzienna
Główna cecha:
Żółte oczy z białymi 'brwiami' i płaska głowa
Typ gniazda:
Dziuple, szczeliny, otwory w budynkach

Ciekawostki

  • W starożytnej Grecji pójdźka była symbolem mądrości i towarzyszyła bogini Atenie, stąd jej nazwa rodzajowa 'Athene'.
  • Pójdźki potrafią biegać po ziemi za ofiarą, co jest nietypowe dla sów.
  • Potrafią obrócić głowę o około 270 stopni w każdą stronę, co kompensuje brak ruchomości gałek ocznych.
  • W Polsce ich populacja drastycznie spadła w wyniku intensyfikacji rolnictwa, likwidacji przydrożnych drzew i dziuplastych wierzb, a także stosowania pestycydów.

Klasyfikacja naukowa

Królestwo
Zwierzęta (Animalia)
Typ
Strunowce (Chordata)
Gromada
Ptaki (Aves)
Rząd
Sowokształtne (Strigiformes)
Rodzina
Puszczykowate (Strigidae)
Rodzaj
Pójdźka (Athene)
Gatunek
Pójdźka zwyczajna (Athene noctua)

Poznaj Pójdźka zwyczajna

Identyfikuj ptaki wszędzie

Bezpłatnie na iOS, Android i w sieci. Identyfikacja po zdjęciu i dźwięku, pełna baza gatunków i Twoja osobista lista.

Otwórz w aplikacji